ΑΡΧΙΚΗ » ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ » Η "δική" μας νοσηλεύτρια - Η ζωή στην πρώτη γραμμή

Η "δική" μας νοσηλεύτρια 

Η ζωή στην πρώτη γραμμή

 

 

Την συνάντησα τυχαία έξω από το σχολείο, στην κεντρική πλατεία του χωριού. "Τι γίνεται"; ρώτησα, "πως πάτε"; "Πολύ προσοχή" μου απαντάει, "καθίστε μέσα και προσέχετε". Αυτή ήταν η αφορμή για αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω. Ζαλιστήκαμε από τις πολλές πληροφορίες που πήραμε από τα ΜΜΕ και με μη κατανοητή για πολλούς γλώσσα. Θέλαμε κάποιον να μας τα εξηγήσει με απλά λόγια, όχι επιστημονικά. Η "δική" μας νοσηλεύτρια, Εύη Σιάνου, εργάζεται ως επαγγελματίας υγείας εδώ και 14 χρόνια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τμήμα Covid-19 στο νοσοκομείο της Κορίνθου.

Παντρεμένη και μητέρα 3 παιδιών, ρισκάρει καθημερινά την ζωή της και την ζωή των υπολοίπων μελών της οικογένειάς της γιατί "αυτή είναι η δουλειά της". Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, είχαν τις αντιρρήσεις τους.

"Πού θα πας;" της λέγανε, "να καθίσεις σπίτι", "δεν θα μας κάνει κανείς παρέα" της έλεγαν τα παιδιά. "Και τι θα γίνει αν όλοι οι άνθρωποι σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο;" απαντούσε η ίδια. Τον πρώτο καιρό τα αντισηπτικά δεν έφταναν στο σπίτι. "Λουζόμασταν κυριολεκτικά" μου είπε "γίναμε υστερικοί με την καθαριότητα". Όλο αυτό το διάστημα πέρασαν από διάφορα στάδια όπως αυτό της άρνησης. "Είδες που τελικά μας κοροϊδεύουν και δεν υπάρχει τίποτα;", "τόσο καιρό πηγαινοέρχεσαι στο νοσοκομείο και δεν έχουμε πάθει τίποτα". Στο σημείο αυτό έπρεπε να εξηγήσει τι συμβαίνει μέσα και έξω από την ΜΕΘ. Εξηγήσεις που θα διαβάσετε παρακάτω.

Ένα μήνα μετά από την πρόσληψή της στο νοσοκομείο κι ενώ υπάρχει όροφος για ασθενείς με Covid-19 η κατάσταση στις κλίνες ΜΕΘ στην Ελλάδα αρχίζει και δυσκολεύει και η δημιουργία μονάδας Covid-19 στο νοσοκομείο Κορίνθου ήταν αναπόφευκτη.

"Έχουν πει πολλά για το νοσοκομείο της Κορίνθου" , μου λέει, "η αλήθεια όμως είναι αυτή:

"Δημιουργήθηκε μονάδα με όλες τις προδιαγραφές και πρωτόκολλα σε λιγότερο από 10 ημέρες. Το τμήμα μαιευτικής μεταφέρθηκε και το πήραμε εμείς για εξωτερικό χώρο (εκτός της ΜΕΘ). Την 1η ημέρα ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Το βλέπαμε από την τηλεόραση αλλά, πίστεψέ με, είναι διαφορετικό να το αντιμετωπίζεις από κοντά. Είχαμε να κάνουμε με ένα άγνωστο θηρίο. Είπαμε όλοι μαζί, πάμε να σώσουμε ανθρώπους, να προστατέψουμε την ζωή τους , την δική μας και της οικογένειάς μας. Είχαμε να κάνουμε με μία άσχημη και άγρια αρρώστεια που δεν βασίζεται σε πρωτόκολλα. Απλά παλεύεις, παλεύεις χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα όπλα και δεν είσαι πάντα νικητής. Έκανα τα πάντα και δεν μπορούσα να σώσω τον ασθενή. Το κακό είναι ότι δεν ξέρουμε γιατί "έφυγαν". Είναι γεγονός ότι όλους τους "χτυπάει" διαφορετικά. Η μεγαλύτερη ευτυχία μου ήταν όταν αποσωληνώθηκε ο πρώτος ασθενής ετών 57 από το Καρπενήσι. Σήμερα είναι πολύ καλά. Μας έστειλε και ευχαριστήρια επιστολή "μου δώσατε το δικαίωμα στην ζωή για 2η φορά" μας έγραψε." (βουρκώνει)

Πώς είναι όμως η ζωή στις μονάδες αυτές;

"Δουλεύουμε 4+4, δηλαδή 4 ώρες με στολή μέσα στη μονάδα και 4 ώρες στον εξωτερικό χώρο. Σε άλλα νοσοκομεία δουλεύουν 2 ώρες μέσα, αλλά αποφασίσαμε να δουλεύουμε με αυτό το σύστημα (4+4), θεωρώντας πως αντέχουμε και για να μη γίνεται σπατάλη υλικού αφού η στολή μετά πετιέται. Δεν είναι εύκολο να είσαι μέσα στην στολή για 4 ώρες, ιδρώνεις, δεν οξυγονώνεται καλά ο εγκέφαλος, σε πιάνει υπνηλία και για να την βγάλουμε πριν πάμε στην λεγόμενη "πράσινη ζώνη" ακολουθεί ολόκληρη ιεροτελεστία." 

Κάποιοι όμως είναι ακόμα δύσπιστοι και μιλάνε για σενάρια συνομωσίας. Τελικά τι ισχύει;

"Δεν είναι παραμύθια και ψέμματα και θα τραβήξει καιρό. Θα έχει βάθος και θα πάρει πάρα πολύ χρόνο. Πρέπει να ληφθούν πολύ δραστικά μέτρα κατά την γνώμη μου. Καθολικό Lock-down για ένα μήνα με πόλεις "φαντάσματα". Αφήνει πολλά πίσω αυτή η ασθένεια όπως πνευμονία, προβλήματα καρδιάς, το ανοσοποιητικό δεν είναι όπως πριν. Από όπου περνάει καταστρέφει. Θα φανούν όλα στο μέλλον πιστεύω."

Ως επαγγελματίας υγείας έπρεπε να κάνει και το εμβόλιο.

"Έχω κάνει την πρώτη δόση και αυτήν την εβδομάδα θα κάνω και την δεύτερη. Έπρεπε να το κάνω και το έκανα. Οι πιθανότητες να νοσήσεις είναι ακριβώς οι ίδιες απλά θα το περάσεις πιο ελαφριά. Δεν είχα καμία παρενέργεια".

Μετά από τόσο καιρό στο σπίτι την θεωρούν πλέον ήρωα και τα παιδιά καυχιούνται στους φίλους τους. Τα παιδιά που έχουν ανάγκη και αυτά για κοινωνικοποίηση.

"Τα παιδιά μας είναι στην πιο τρυφερή ηλικία και δεν μπορούν να βγούν, δεν μπορούν να πάνε για ποτό, δεν μπορούν να ερωτευτούν, να αγκαλιάσουν, να φιλήσουν. Ας ζοριστούμε λίγο ακόμα. Καθίστε στο σπίτι και προσέχετε! Να σταματήσει κάθε είδος επιπολαιότητας και να το λέμε όταν νοσούμε. Όταν όλη αυτή η ιστορία τελειώσει, θα βγει πολύς κόσμος έξω τρελλαμένος και πολύ φοβάμαι ότι τότε θα παίρνεις συνέντευξη από νοσηλευτές σε ψυχιατρείο."

Εύη Σιάνου - Νοσηλεύτρια.