ΑΡΧΙΚΗ » ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ » "Μαμά δεν θέλω να είμαι παράνομος."

Γράφει η Δήμητρα Μαντζούκα

"Μαμά δεν θέλω να είμαι παράνομος."

       

Ένας χρόνος όπου στη ζωή μας έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Ένας χρόνος που έχουμε ξεχάσει πως είναι να νιώθουμε ελεύθεροι, να αγκαλιάζουμε, να χαμογελάμε, να διασκεδάζουμε, να ξεδίνουμε, να αναπνέουμε…Φοβάμαι πως όταν τελειώσει όλο αυτό, θα έχουμε ξεχάσει πως είναι να είσαι Έλληνας. Δηλαδή αυτός που άνοιγε την αγκαλιά του σε όλους, αυτός που καθόταν σε ένα τραπέζι και έπινε το κρασί του, τραγούδαγε, γέλαγε, χόρευε με τις ώρες. Θα έχουμε ξεχάσει πως είναι να είσαι έξω από τους τοίχους του σπιτιού σου και να ενεργείς αυθόρμητα.

Βλέπω τα παιδιά μου να αγωνιούν αν έχουν στη τσάντα τους μάσκα, παρά νερό, να σκέφτονται να βήξουν μήπως κάποιος τους πει ότι έχουν Covid και έπρεπε να μείνουν σπίτι τους, να εύχονται, άκουσον άκουσον, να μην κλείσουν τα σχολεία. Να έχουν χάσει το χαμόγελό τους, να έχουν βάλει ειδοποίηση στα κινητά τους για τις ανακοινώσεις των καθημερινών κρουσμάτων, να περιμένουν το email από το σχολείο ανεξαρτήτου μέρας και ώρας να ενημερωθούν για το πρόγραμμα της επόμενης μέρας, μιας και όλα ανά πάσα στιγμή ανατρέπονται. Κοινώς να ζουν μέσα στο άγχος και να μεγαλώνουν πριν την ώρα τους. Ο μικρός μου γιος τρομοκρατημένος μου είπε την Κυριακή “Μαμά δεν θέλω να είμαι παράνομος.”, επειδή γύρισε σπίτι στις 6.10 από την βόλτα που είχε πάει με το ποδήλατό του. ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ 10 ΧΡΟΝΩΝ;

Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι τα σημερινά μωράκια θα πιστεύουν ότι εκτός από τους γονείς τους, κανένας άλλος δεν πρέπει να τα αγγίζει, να τους χαμογελάει, αφού το μόνο που βλέπουν είναι δύο μάτια και μια μάσκα; Θα βλέπουν κάποια στιγμή ανθρώπους να τα πλησιάζουν και θα βάζουν τα κλάματα γιατί θα βλέπουν ένα χαμόγελο και όχι μια μάσκα. Υποφέρω που δεν μπορώ να δω και να αγκαλιάσω τη μαμά μου, μήνες τώρα… Γιατί να στερούμαι αυτές τις τόσο πολύτιμες στιγμές;

Παρόλα αυτά, δηλαδή που ο κόσμος πεινάει, που οι επιχειρηματίες είναι σε απόγνωση, που ο κόσμος κοντεύει να τρελαθεί, που κρυβόμαστε αν έχουμε κάποιο σύμπτωμα για να μην στιγματιστούμε, που έχουμε χάσει το νόημα της ζωής, κάποιοι ασχολούνται με δολοφόνους, παιδεραστές και τους θεοποιούν ή καταδικάζουν, λες και αυτά έχουν σημασία αυτή την περίοδο που διανύουμε. Με την κάθε “κυρία” Κεραμέως να παίζει με το μέλλον και την ψυχική υγεία των παιδιών μας, να μιλάει για παράταση του σχολικού έτους, ενώ κατά τα άλλα όλα λειτουργούν τέλεια στο webex, για την δήθεν κοινωνικοποίηση των παιδιών μας.

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να βάλουμε ένα Χ σε όσους προσπαθούν να μας κάνουν να χάσουμε τον εαυτό μας και την ουσία της ύπαρξής μας. Περνάμε κάτι πρωτόγνωρο, όμως η ζωή του καθενός είναι δική του και δυστυχώς είναι μικρή. Ναι, μπορεί μέσα από όλο αυτό να ήρθαμε πιο κοντά με τους δικούς μας ανθρώπους, να εκτιμήσαμε πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα, ακόμη και να ανακαλύψαμε διάφορες πτυχές του εαυτού μας, αλλά με τι κόστος;

Δε λέω να επαναστατήσουμε, γιατί δεν έχει νόημα, όμως πρέπει να παλέψουμε για εμάς, για τα παιδιά μας και για τις ημέρες που θα έρθουν. Πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε και να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον, για να μην χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Γιατί άνθρωποι είμαστε εξάλλου…...